Posts

Afbeelding
  Vooruitgang op papier. Maar hoe zit het met je energie? Ik krijg de jaarevaluatie te lezen van een kandidaat. Met de vraag: Wat denk jij als je dit leest? Ik ken de medewerker goed. In de evaluatie lees ik dat hij vooruit is gegaan. Genuanceerder is geworden, positiever over de organisatie, minder vragen stelt en meer vertrouwen heeft gekregen. Ik kijk hem aan en vraag: "Hoe zit je eigenlijk in je energie?" Een logische vraag. Hij kent mij inmiddels goed genoeg om te weten dat ik die ga stellen. Zijn antwoord? "Mad, ik ben kapot!!" Er is nog een wereld te winnen. Nog meer boeken, lezingen en trainingen over hoe je met mensen omgaat, hoe je verschillen begrijpt en hoe je het potentieel van medewerkers benut ook al schuurt het wel eens tegen het eigen gevoel aan. Vraag je als beoordelaar van de medewerker je eens af... Voor wie heeft hij deze aanpassingen gedaan, en wat heeft het hem gekost. Want iemand kan op papier fantastisch functioneren, terwijl het in de prak...
Afbeelding
  Autisme en ADHD op één kussen, daar slaapt de frustratie tussen. Je woont al jaren samen, houdt van elkaar, deelt dezelfde soort humor en toch vraag je je soms af: 𝐻𝑜𝑒 𝑑𝑎𝑛? 𝑉𝑎𝑛 𝑤𝑒𝑙𝑘𝑒 𝑝𝑙𝑎𝑛𝑒𝑒𝑡 𝑘𝑜𝑚 𝑗𝑖𝑗? Met zo’n 30 jaar ervaring met Samengeleefd Autisme en ruim tien jaar ervaring in het werken met mensen met autisme en ADHD weet ik inmiddels dat verschillen elkaar prachtig kunnen aanvullen, maar ook behoorlijk tot frustratie kunnen leiden. Vooral de traagheid van de één en de impulsiviteit en onvoorspelbaarheid van de ander vormen een mooie voedingsbodem voor irritatie. Voeg daar het eeuwige vragen aan toe, nooit iets zelf bedenken, denken voor twee en altijd de beslisser en manager zijn. Of het voortdurend zoeken naar spullen van de ander, omdat de chaos groter is dan het geheugen. Herkenbaar? Zou je niet even helpen? Het is 32 graden. Ik sjouw met twee 10 liter emmers water door de tuin. Mijn partner zit buiten onderuitgezakt met een whisky en een peuk t...
Afbeelding
  𝗗𝗶𝘁 𝗶𝘀 𝗼𝗼𝗸 𝗷𝗼𝗯𝗰𝗼𝗮𝗰𝗵𝗶𝗻𝗴. Het actueel oordeel in het kader van de Wet poortwachter sloot niet aan bij de feitelijke situatie van de medewerker. Daarom zijn we gaan terugkijken: 𝘸𝘢𝘵 𝘪𝘴 𝘩𝘪𝘦𝘳 𝘨𝘦𝘣𝘦𝘶𝘳𝘥? De medewerker gaf in elk gesprek met de arbo-arts eerlijk antwoord op vragen, zoals: “Gaat het alweer wat beter?” Ja, het gaat beter. “Heb je ook benoemd dat je nog veel angsten hebt en daardoor nauwelijks naar buiten gaat?” “Ja, dat heb ik twee jaar geleden uitgelegd.” Daarna kwam het niet meer ter sprake. De arts dacht: ℎ𝑖𝑗 𝑏𝑒𝑛𝑜𝑒𝑚𝑡 ℎ𝑒𝑡 𝑛𝑖𝑒𝑡 𝑚𝑒𝑒𝑟, 𝑑𝑢𝑠 ℎ𝑒𝑡 𝑧𝑎𝑙 𝑔𝑒𝑒𝑛 𝑔𝑟𝑜𝑜𝑡 𝑝𝑟𝑜𝑏𝑙𝑒𝑒𝑚 𝑚𝑒𝑒𝑟 𝑧𝑖𝑗𝑛. De medewerker dacht: ℎ𝑒𝑡 𝑔𝑎𝑎𝑡 𝑏𝑒𝑡𝑒𝑟, 𝑤𝑎𝑛𝑡 𝑖𝑘 𝑘𝑎𝑛 𝑛𝑢 𝑎𝑙 𝑑𝑒𝑒𝑙𝑠 𝑚𝑖𝑗𝑛 ℎ𝑢𝑖𝑠 𝑜𝑝𝑟𝑢𝑖𝑚𝑒𝑛. Als jobcoach organiseer ik een driegesprek waarin we de feitelijke situatie bespreken. Daarin leg ik uit waar zowel de arts als de medewerker alert op moeten zijn in hun communicatie. Aan be...
Afbeelding
  Creatief denken bij De Denksmederij Gisteren was ik in Castricum voor de workshop Creatief Denken. Het begin was wat verwarrend voor mijn brein. Onze ‘juf’ heette Rose Anne. Ik ken een Anne Rose, dus in mijn hoofd werd het Liesbeth. Hoe kwam mijn brein aan Liesbeth vraag je je af. In een sms over de verkeerd doorgegeven workshop locatie stond onderaan de naam Elizabeth. Daar maakte mijn brein Liesbeth van ( uhh ik ken een Liesbeth?). Rose Anne `past` niet in mijn hoofd- daar zit al een Anne Rose- namelijk. Bleek dat Eelke – je weet wel, de praktische filosoof en schrijfster van het boek Socrates op Sneakers en Even tussen mij en mij en van die SMS – officieel Elizabeth heet en dus niet Eelke. Een hele goede warming-up dus om wat lenigheid in je denken te krijgen. De rest van de dag zat vol denkopdrachten, confrontaties met mijn eigen vaste patronen en de ontdekking hoe ik opdrachten letterlijk neem. En dan oprecht verbaasd ben dat andere iets doen wat niet bij de opdracht hoo...
Afbeelding
  ***Dit is ook jobcoaching*** 𝐃𝐞 𝐝𝐚𝐠 𝐝𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐝𝐞𝐧𝐤𝐭 𝐝𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐡𝐞𝐭 𝐰𝐞𝐥 𝐰𝐞𝐞𝐭, 𝐦𝐨𝐞𝐭 𝐣𝐞 𝐬𝐭𝐨𝐩𝐩𝐞𝐧. “Dit doe ik al jaren, dit beheers ik wel.” Misschien is dát wel het meest risicovolle moment in ons vak. Het moment waarop ervaring ongemerkt overgaat in vanzelfsprekendheid. Waarop je niet meer echt bevraagt, maar bevestigt wat je al dacht. Voor mij is intervisie daarom geen luxe, maar noodzaak.  Het houdt je scherp en lerend We hebben allemaal maar één hoofd. Eén perspectief. Eén manier van kijken. Alles wat we bedenken, bedenken we vanuit onze eigen ideeën, overtuigingen en aannames. Pas wanneer iemand anders een nieuw perspectief inbrengt, ontstaat er ruimte. Nadenken over je eigen vraagstuk kan waardevol zijn. Maar je blijft denken wat je denkt. En twijfel die je zelf analyseert, blijft jouw twijfel. Vanavond hadden we intervisie met de AutismeCoach Mooi! Life-coaching We werken met een methode die voorkomt dat we direct in de adviezen schie...