***Dit is ook jobcoaching***

𝐃𝐞 𝐝𝐚𝐠 𝐝𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐝𝐞𝐧𝐤𝐭 𝐝𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐡𝐞𝐭 𝐰𝐞𝐥 𝐰𝐞𝐞𝐭, 𝐦𝐨𝐞𝐭 𝐣𝐞 𝐬𝐭𝐨𝐩𝐩𝐞𝐧.
“Dit doe ik al jaren, dit beheers ik wel.”

Misschien is dát wel het meest risicovolle moment in ons vak.
Het moment waarop ervaring ongemerkt overgaat in vanzelfsprekendheid. Waarop je niet meer echt bevraagt, maar bevestigt wat je al dacht.

Voor mij is intervisie daarom geen luxe, maar noodzaak.  Het houdt je scherp en lerend
We hebben allemaal maar één hoofd. Eén perspectief. Eén manier van kijken.
Alles wat we bedenken, bedenken we vanuit onze eigen ideeën, overtuigingen en aannames. Pas wanneer iemand anders een nieuw perspectief inbrengt, ontstaat er ruimte.
Nadenken over je eigen vraagstuk kan waardevol zijn.
Maar je blijft denken wat je denkt. En twijfel die je zelf analyseert, blijft jouw twijfel.

Vanavond hadden we intervisie met de AutismeCoach Mooi! Life-coaching
We werken met een methode die voorkomt dat we direct in de adviezen schieten – iets wat wij als coaches maar al te graag doen. De structuur vertraagt. Zorgt voor verdieping. Voor het bevragen van de vraag achter de vraag.
𝐼𝑠 𝑑𝑖𝑡 𝑒𝑖𝑔𝑒𝑛𝑙𝑖𝑗𝑘 𝑤𝑒𝑙 𝑑𝑒 𝑗𝑢𝑖𝑠𝑡𝑒 𝑣𝑟𝑎𝑎𝑔?

In die vertraging kreeg ik inzicht in mijn eigen patroon. Mijn neiging om snel uit te vragen, data te verzamelen, direct naar de kern te gaan.
Het gaat automatisch.

In de advies ronde kreeg ik een tip, simpel en doeltreffend. 𝐆𝐞𝐞𝐟 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐭𝐢𝐩𝐬!

Voor mij leverde het een confronterend inzicht op: dat ik mezelf tekortdoe door mijn kennis, ervaring en inzichten te snel en te vanzelfsprekend weg te geven. Het lijkt wel een Pavlov reactie, je vraagt tips om met een collega om te gaan en BAM! Daar geef ik het. Daarna denk ik pas uhhh, had ik dit niet anders moeten doen?

Dus- de tip, 𝐆𝐞𝐞𝐟 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐭𝐢𝐩𝐬!
is wat ik ga oefenen.
Hoe mooi is dat!