Pushen in verzuim

Als jobcoach voer ik bij verschillende organisaties spoor 1- en 2-trajecten uit. Wat mij daarbij opvalt:
𝐝𝐞 𝐦𝐚𝐧𝐢𝐞𝐫 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐨𝐩 𝐦𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐳𝐮𝐢𝐦 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐭 𝐨𝐦𝐠𝐞𝐠𝐚𝐚𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐬𝐜𝐡𝐢𝐥𝐭 𝐞𝐧𝐨𝐫𝐦..
Van samenwerking gebaseerd op vertrouwen, tot processen die vooral draaien om controle en vinkjes.

En om het duidelijk te maken: dit gaat over 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐬𝐚𝐦𝐞𝐧𝐰𝐞𝐫𝐤𝐢𝐧𝐠 𝐦𝐞𝐭 𝐝𝐞 𝐰𝐞𝐫𝐤𝐠𝐞𝐯𝐞𝐫𝐬𝐤𝐚𝐧𝐭  (HR, healthcoaches, verzuimcoördinatoren), niet over hoe zij de medewerker behandelen.

Wanneer ik vier gesprekken heb gehad met een medewerker en er wordt al gepusht voor een rapportage, voel ik weerstand.
(𝐿𝑒𝑒𝑠: 𝑑𝑒 𝑠𝑡𝑜𝑜𝑚 𝑘𝑜𝑚𝑡 𝑢𝑖𝑡 𝑚𝑖𝑗𝑛 𝑜𝑟𝑒𝑛 — 𝑚𝑎𝑎𝑟 𝑑𝑎𝑡 𝑖𝑠 𝑏𝑙𝑖𝑗𝑘𝑏𝑎𝑎𝑟 𝑛𝑖𝑒𝑡 ‘𝑝𝑟𝑜𝑓𝑒𝑠𝑠𝑖𝑜𝑛𝑒𝑒𝑙’.)

Toch is deze samenwerking cruciaal, juist om te voorkomen dat de medewerker daar indirect last van krijgt.
Ik leg graag uit wat ik doe en waarom. Ik communiceer helder en recht door zee.
Maar als mijn uitleg geen verschil maakt en het vinkje belangrijker lijkt dan de ontwikkeling van de medewerker, dan wordt het lastig. Want dan botsen onze waarden.

Ik begrijp de proceskant en het belang van tijdige rapportages.
En ja, ik lever altijd correct, feitelijk en 𝐔𝐖𝐕-𝐩𝐫𝐨𝐨𝐟 aan — want ik heb geleerd dat dat essentieel is om misinterpretaties te voorkomen, zowel aan UWV-kant als binnen verzuimteams.

Maar er gebeurt in de tussentijd zó veel meer:

• persoonlijke ontwikkeling
• kennisdeling
• sparren over mogelijkheden
• versterken van zelfvertrouwen
• weer ruimte krijgen om te denken en te kiezen

Je ziet het terug in de resultaten als je goed kijkt:

• de samenwerking met de medewerker wordt beter
• gesprekken verlopen zonder weerstand
• iemand komt weer in actie
• er ontstaat toekomstperspectief
• stressregulatie verbetert
• grenzen worden duidelijker aangegeven
• voorwaarden voor duurzaam werk worden concreet

Maar juist deze ontwikkelingen leveren geen vinkje op.
Wat wel meetelt? Rapportages, zoekprofielen, aantallen sollicitaties en een ondertekend VSO.

En weet je:
𝐀𝐥𝐬 𝐢𝐤 𝐳𝐞́𝐥𝐟 𝐚𝐥 𝐳𝐨𝐯𝐞𝐞𝐥 𝐝𝐫𝐮𝐤 𝐯𝐨𝐞𝐥 𝐯𝐚𝐧𝐮𝐢𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐬𝐲𝐬𝐭𝐞𝐞𝐦, 𝐡𝐨𝐞 𝐦𝐨𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐝𝐚𝐧 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐝𝐞 𝐦𝐞𝐝𝐞𝐰𝐞𝐫𝐤𝐞𝐫 𝐳𝐢𝐣𝐧?
Geen wonder dat iemand uitgeblust raakt, rust nodig heeft, even niets wil “ moeten”, en vaak gejaagd of boos reageert.

Wanneer een stresssysteem 24 uur per dag aanstaat, is er geen ruimte voor herstel.
Geen ruimte voor pro-activiteit.
Geen ruimte voor toekomstperspectief.
Dan is iemand aan het 𝐨𝐯𝐞𝐫𝐥𝐞𝐯𝐞𝐧.

Daarom pleit ik voor rust.
Voor ruimte.

Voor vertrouwen

Voor begeleiding die echt luistert, écht ziet, en samen oploopt met iemand.

𝐃𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐦𝐢𝐣 𝐣𝐨𝐛𝐜𝐨𝐚𝐜𝐡𝐢𝐧𝐠.