Door praktische handvatten naar autonomie in werk én prive.

  𝐌𝐚𝐱𝐢𝐦𝐚𝐥𝐞 𝐝𝐰𝐚𝐧𝐠𝐬𝐨𝐦 𝐛𝐞𝐫𝐞𝐢𝐤𝐭. 𝐆𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐬𝐥𝐮𝐢𝐭. 𝐄𝐧 𝐧𝐮? De WIA-aanvraag is zorgvuldig gedaan. De re-integratie is doorlopen, stukken ingediend, deadlines gehaald. Werknemer én werkgever hebben hun verantwoordelijkheid genomen. Maar geen beslissing op de WIA. Zelfs na ingebrekestelling en betaling van de maximale dwangsom (€1.442) , niets. Juridisch is het duidelijk: UWV moet een beslissing nemen. Maar in de praktijk ontstaat er een patstelling. De enige weg vooruit lijkt opnieuw een juridische procedure starten: - een beroep wegens niet tijdig beslissen? - kostbare tijd verstrijkt. - de arbeidsongeschikte werknemer blijft in onzekerheid. - de werkgever blijft verantwoordelijk, maar heeft geen duidelijkheid. En dan rijst bij mij de vraag;  𝑾𝒂𝒕 𝒌𝒖𝒏 𝒋𝒆 𝒊𝒏 𝒅𝒆𝒛 𝒆 𝒇𝒂𝒔𝒆 𝒏𝒐𝒈 𝒅𝒐𝒆𝒏? 𝑾𝒂𝒕 𝒛𝒐𝒖 𝒅𝒂𝒏 𝒉𝒆𝒕 𝒃𝒆𝒔𝒕𝒆 𝒂𝒅𝒗𝒊𝒆𝒔 𝒛𝒊𝒋𝒏? -Wachten totdat er iets vanuit UWV gebeurt? -Opnieuw een procedure starten? Er zijn vast...

  𝐀𝐮𝐭𝐢𝐬𝐦𝐞 𝐞𝐧 𝐬𝐨𝐥𝐥𝐢𝐜𝐢𝐭𝐚𝐭𝐢𝐞𝐬 : 𝐰𝐢𝐣𝐬 𝐨𝐦 𝐞𝐫 𝐨𝐩𝐞𝐧 𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐭𝐞 𝐳𝐢𝐣𝐧 ? Het is een bekend dilemma waar veel mensen met autisme mee worstelen: moet je bij een sollicitatie open zijn over je diagnose? Op papier lijkt het een logische keuze. Openheid schept duidelijkheid en biedt ruimte voor begrip en eventuele aanpassingen. Werkgevers zeggen geregeld: " 𝐿𝑎𝑎𝑡 ℎ 𝑒𝑡 𝑣𝑜𝑜𝑟𝑎𝑙 𝑤𝑒𝑡𝑒𝑛 , 𝑑𝑎𝑛 𝑘𝑢𝑛𝑛𝑒𝑛 𝑤𝑒 𝑠𝑎𝑚𝑒𝑛 𝑘𝑖𝑗𝑘𝑒𝑛 𝑤𝑎𝑡 𝑒𝑟 𝑛𝑜𝑑𝑖𝑔 𝑖𝑠 ." Dat klinkt uitnodigend, en in het begin voelt dat vaak ook zo — als een warm en veilig welkom. Maar in de praktijk blijkt die veiligheid soms broos. Want wat gebeurt er wanneer er zich later — weken of maanden na indiensttreding — een miscommunicatie voordoet, of een opmerking verkeerd valt? Iets wat iedereen kan overkomen, autisme of niet. Wordt dat dan tóch anders beoordeeld bij iemand die aan het begin van het dienstverband eerlijk was over zijn of ...

   𝗧𝘄𝗲𝗲 𝗺𝗲𝗻𝘀𝗲𝗻, 𝘁𝘄𝗲𝗲 𝗿𝗮𝗺𝗲𝗻 𝐼𝑘 𝑘𝑟𝑒𝑒𝑔 𝑑𝑒 𝑜𝑝𝑑𝑟𝑎𝑐ℎ𝑡 𝑜𝑚 𝑡𝑒 𝑎𝑐ℎ𝑡𝑒𝑟ℎ𝑎𝑙𝑒𝑛 𝑤𝑎𝑡 𝑒𝑟 𝑛𝑜𝑢 𝑚𝑖𝑠𝑔𝑖𝑛𝑔 𝑖𝑛 𝑑𝑒 𝑠𝑎𝑚𝑒𝑛𝑤𝑒𝑟𝑘𝑖𝑛𝑔. Sjieuwke en Oetsen werken samen in een project bij een adviesbureau. Sjieuwke is communicatief sterk, voelt situaties goed aan. Oetsen is analytisch, precies, en denkt vanuit structuur. In de samenwerking lopen ze vast. Sjieuwke voelt zich genegeerd. “Hij is afstandelijk. Soms zegt hij ineens iets wat bot overkomt. Hij voelt de sfeer gewoon niet aan.” Oetsen voelt zich verloren. “Zij zegt dingen die ik niet begrijp. Verwacht dat ik aanvoel wat ze bedoelt, maar dat kan ik niet ruiken. En dan ben ik ineens bot? Beiden kijken uit hun eigen raam. Wat ze zien, is voor hen volkomen logisch. Maar wat ze niet zien: hun eigen raam heeft een kader. Sjieuwke is overtuigd dat ze blind kan varen op haar sociale intuïtie, ze voelt het altijd 100% goed aan. Ze heeft geen gezonde twijfel , geen zelfreflectie op ...

    Is LinkedIn veranderd, of zijn wij dat zelf? LinkedIn voelt allang niet meer als alleen een plek voor je cv of zakelijke updates. Steeds vaker zie ik verhalen over persoonlijke groei, werkgeluk, tegenslag, waarden en zingeving. Daar doe ik zelf aan mee, meegezogen omdat het lijkt – zo hoort het?. Misschien is dat geen toeval. In Nederland is werk de afgelopen jaren persoonlijker geworden. Er is meer ruimte voor onderwerpen als mentale gezondheid, inclusie, duurzaamheid – en voor de mens achter het beroep. Ook de manier waarop we communiceren is veranderd. Van formeel naar opener. Van resultaat naar proces. Van functie naar verhaal. In marketing denk ik dit ook te zien; je verkoopt geen product meer maar je verkoopt een `ervaring`. Zou het kunnen dat LinkedIn met ons is meegegroeid? Dat het platform steeds meer weerspiegelt waar we als samenleving naartoe bewegen? Ons identiteit ontlenen we misschien niet meer aan het werk wat we doen maar is het werk een ...

 Vervolg op eerdere blog  Neurotypisch bestaat niet – en toch hebben we neurodivergentie hard nodig De reacties op mijn vorige post raakten me. Ik kreeg het gevoel niet `begrepen` te worden. Even terug naar mezelf, `even nadenken` nu begrijp ik , dat ik duidelijker moet zijn en meer nuanceren. Ik schreef dat de "neurotypische mens" niet bestaat , omdat het idee gebaseerd is op gemiddelden. Geen enkel mens is het gemiddelde. Ook niet de zogenaamd "normale" mens. Maar sommigen lazen daarin een twijfel aan het bestaan van neurodivergentie — en dat is zeker niet wat ik bedoelde. Laat me dat nuanceren maken: Neurodivergentie bestaat. Niet als een afwijking van ‘normaal’, maar als een andere manier waarop het brein functioneert. Voor velen is die term levensveranderend: het brengt erkenning, begrip en toegang tot de juiste ondersteuning. De term neurotypisch is een werkmodel. Het helpt in onderzoek en diagnostiek, maar het moet niet verward worden met ee...